Kan ik kraanwater direct drinken? Is het nodig om een ​​waterzuiveraar te installeren?
Het is noodzakelijk! Absoluut noodzakelijk!
Het conventionele waterzuiveringsproces in een waterzuiveringsinstallatie bestaat uit vier belangrijke stappen: coagulatie, precipitatie, filtratie en desinfectie. Vroeger konden waterzuiveringsinstallaties met deze vier stappen in de drinkwaterbehoefte van de bevolking voorzien, maar het probleem van watervervuiling wordt steeds ernstiger. Water op aarde bevindt zich in een natuurlijke en een maatschappelijke cyclus. Door de vermenging met industriële, agrarische en zelfs nucleaire vervuiling is de mobiliteit en het oplossend vermogen van deze stoffen in het water zeer sterk, waardoor ze vanzelfsprekend in het water terechtkomen. Daarom kunnen de conventionele vier stappen de veiligheid van leidingwater niet langer garanderen. Veel waterzuiveringsinstallaties passen na de conventionele behandelingsstappen aanvullende processen toe, zoals adsorptie met actieve kool, oxidatie en membraanscheiding. Deze processen moeten echter nog verder ontwikkeld en op grote schaal toegepast worden.

Bovendien stroomt het leidingwater tijdens de watervoorziening door een netwerk van waterafstotende leidingen naar elk huishouden. In de loop der jaren vormt zich op deze leidingen een dikke kalklaag aan de binnenwand. Deze kalklaag is complex en bevat naast harde kalkaanslag ook roest, onzuiverheden, bacteriën en andere verontreinigingen. Het oppervlak van de kalklaag is niet vlak, waardoor onzuiverheden gemakkelijk via de kalklaag in de huishoudens terechtkomen.

Bij een stabiele watertoevoer en een stabiele waterdruk blijft de kalklaag ook stabieler. Wanneer de watertoevoer echter wordt onderbroken, de druk verandert of de waterleiding wordt vervangen, raakt de kalklaag beschadigd. Hierdoor kan een grote hoeveelheid kalk in het water terechtkomen, wat het meest duidelijk te zien is aan de kleurverandering van het water.

Het probleem is dat de waterdruk van de waterzuiveringsinstallatie slechts de 5e en 6e verdieping kan bereiken. Hogere verdiepingen van het wooncomplex kampen met het probleem van een secundaire watervoorziening. De secundaire watertank zelf is niet volledig afgesloten; de waterinlaat en -uitlaat bevinden zich in een kanaal waar water en stoom worden uitgewisseld, waardoor vervuilende stoffen gemakkelijk in de tank terechtkomen. Bovendien is de secundaire watervoorziening tegenwoordig niet altijd voorzien van filters. Sommige systemen maken zelfs gebruik van watertorens op het dak of ondergrondse tanks voor wateraanvoer en -opslag, waardoor bacteriën zich gemakkelijk kunnen vermenigvuldigen.

Samenvattend beïnvloeden het watervervuilingsprobleem, het waterzuiveringsproces, het zelfherstellend vermogen van het waterleidingnet en het materiaal van de watergerelateerde componenten, evenals de opslagtanks, de veiligheid van de drinkwatervoorziening. Het verwarmen van kraanwater tot 100 ℃ kan het restchloor weliswaar verminderen, maar niet volledig verwijderen. Verwarmd restchloor kan bovendien nieuwe schadelijke stoffen produceren, terwijl organische verontreinigingen, sediment en andere onzuiverheden niet worden verwijderd. Een waterzuiveraar kan sediment en roestdeeltjes tegenhouden en tegelijkertijd effectief zware metalen, restchloor, vreemde kleuren en andere problemen verwijderen, terwijl bacteriën en andere schadelijke stoffen niet worden gefilterd. Dit draagt ​​bij aan gezond drinkwater voor het hele gezin.